Pistillinn var ritaður fyrir Vesturbæjarblaðið og birtist í liðinni viku.
Í honum fjalla ég um föstuna, um aðhald einstaklinga og aga annars vegar og agaleysi og hrun samfélagsins hins vegar.
Úr pistlinum:
„Húsmóðirin eða faðirinn býður þá gjarnan fólki að fá sér af veisluföngum
með því að segja einfaldlega:
„Jæja, gjörið þið svo vel.“
Og þá hefst árásin.“
Í gamalli indverskri helgisögn segir af 12 ára dreng sem dó af biti snáks. Eitrið banaði honum og harmþrungnir foreldrarnir báru líkið að dyrum helgs manns. Þau sátu þrjú, lengi, lengi, sorgmædd yfir líkinu. Loks reis sorgmæddur faðirinn á fætur, gekk að líki sonar síns, rétti út hendur sínar yfir fætur hans og sagði: „Ég hef aldrei, á allri minni ævi, unnið fyrir fjölskyldu mína sem skyldi.“ Og eitrið hvarf úr fótum drengsins. Þá reis harmþrungin móðirin á fætur, rétti út hendur sínar yfir brjóst drengsins og sagði: „Ég hef aldrei, á allri minni ævi, elskað fjölskyldu mína sem skyldi.“ Og eitrið hvarf úr hjarta drengsins. Hinn helgi maður rétti þá út hendur sínar yfir höfuð drengsins og sagði: „Ég hef aldrei, á allri minni ævi, í raun og veru trúað því sem ég boðaði.“ Og eitrið hvarf úr höfði drengsins. Drengurinn reis upp og foreldrarnir risu á fætur ásamt hinum helga manni og allt þorpið dansaði af gleði fram á nótt.
Sveinn Rúnar Hauksson, læknir og formaður Félagsins Ísland-Palestína,
sendi þessa áskorun til presta á aðventu
og leyfi ég lesendum annálsins að sjá hana
og bréf sem fygldi frá kristnum mönnum í Palestínu.
Órétturinn sem Ísraelsmenn beita Palestínumenn
er himinhrópandi. Eflum umræðu um lýðræði og mannréttindi, frið og réttlæti fyrir botni Miðjarðarhafs!
Áfram…
Kæru vinir og gestir annálsins. Í ár sendum við hjónin rafrænt jólakort til vina og samstarfsfólks í stað hins hefðbundna pappírskorts í umslagi. Læt hér fylgja vers úr sálmi sem margir telja ómissandi á jólahátíðinni:
Í dag er glatt í döprum hjörtum,
því Drottins ljóma jól.
Í niðamyrkrum nætursvörtum
upp náðar rennur sól.
Er vetrar geisar stormur stríður,
þá stendur hjá oss friðarengill blíður,
og þegar ljósið dagsins dvín,
:,: oss Drottins birta kringum skín. :,:
Gleðileg jól!
Kortið er hér fyrir neðan.
Áfram…
Fjöldi leiksóla- og grunnskólabarna heimsóttu Neskirkju á aðventunni.
Melaskóli stóð fyrir hefðbundinni dagskrá og hér er prufa af myndupptöku sem sóknarprestur tók á símann sinn.
Eins og heyrist þá hreyfst hann með og tók undir í söng!
Heimsóknir leikskóla- og grunnskólabarna í kirkjuna á aðventunni eru viðburður fyrir börnin og líka fyrir okkur sem tökum á móti þeim. Þegar leikskólabörnin koma eru sungnir barnasöngvar og jólasálmar, jólaguðpjallið sett fram á myndrænan hátt, brúður tala við börnin og svo fá allir kakó og piparkökur á Torginu.
Smelltu á slóðina hér á eftir og þá geturðu skoðað myndskeiðið frá heimsókn Melaskóla: helgileikurmelaskola
Grein rituð fyrir Vesturbæjarblaðið í desember 2009 í dálkinn Á krossgötum.
Þegar ég var unglingur vann ég eitt sumar í vegagerð. Ég var á tippnum eins og það er kallað og starfið fólst í því að tína grjót úr malarhlassi með skóflu. Skófla er lítið verkfæri og lætur ekki mikið yfir sér. Sem unglingi þótti mér tíminn almennt talað líða hægt, framtíðin vera óljós og ein skófla duga skammt í stóru verki eins og því að leggja nýjan veg. Hins vegar varð mér ljóst að stóri veghefillinn gat ekki unnið sitt verk nema við strákarnir á tippnum tækjum fyrst til hendinni og tíndum grjótið úr hverju hlassi. Við vorum því ómissandi. Litla skóflan var í lykilhlutverki.
Áfram…
Ég vil með þessum stutta pistli þakka mjög góða grein Davíðs Þórs Jónssonar, guðfræðinema í Fréttablaðinu í dag, 19. október 2009 og lýsa um leið yfir stuðningi við afstöðu biskups Íslands í málinu.
Áfram…
„ . . . Þar ræðir hann um hversu sorglegt það er þegar menn dást að fegurð himins og jarðar, verða hugfangnir að náttúrufyrirbrigðum en draga ekki þá sjálfsögðu ályktun að . . .
. . . þegar guðsmyndina vantar, hefur maðurinn enga verðuga fyrirmynd, hann verður maður án myndar – hann verður ómynd.“
Úr pistlinum sem ritaður var fyrir Vesturbæjarblaðið og birtur í maí 2009.
Áfram…
Krókusarnir eru farnið að gægjast upp úr moldinni hér í New Haven. Reyndar sá ég þá fyrst hér fyrir rúmum hálfum mánuði en svo snjóaði yfir þá en svo tók snjóinn upp. Það snjóar varla aftur hér á þessu vori. Nú hefur krókusunum fjölgað verulega. Sá sem „stýrir vorsins veldi“ heima á Fróni virðist líka vera við völd í þessu landi sem sagt er vera Guðs egið ef marka má yfirlýsingar þjóðarinnar á seðlum sínum grænum.
Moldin geymir og gefur, fjötrar og leysir á ný.
Páskar eru skammt undan. Lífið er kraftaverk.
Húsið sem ég bý í til vors er í borginni New Haven í Connecticut, skammt austan við Quinnipiac ána, sem dregur nafn sitt af þjóðflokki indíána sem bjó á strandsvæðinu fyrr á öldum og fangaði fisk og ræktaði sér maís til matar. Hollendingar komu á svæðið árið 1614, stunduðu viðskipti við indíána en hurfu þaðan fljótlega.
Árið 1638 kom fimm hundruð manna hópur Púrítana á svæðið sem hafði yfirgefið nýlenduna við flóann í Massachusetts. Forystumenn hópsins voru þeir séra John Davenport og Theophilius Eaton, kaupmaður. Ætlan þeirra var að stofna nýtt og betra samfélag á guðfræðilegum grunni, einskonar guðveldi.
Læt nú loksins verða að því að setja fréttir á annálinn. Hef það gott hér í westrinu, sæki fyrirlestra, sekk mér ofan í bækur, fer á tónleika og menningarviðburði, í bíó, sæki helgistundir í skólanum hvern morgun kl. 10.30, fer í messur í ólíkum kirkjum um helgar, rækta sjálfan mig, fer í göngutúra etc. Helgistundirnar í skólanum er alveg einstaklega góðar. Músíkdírektörinn er mjög hugmyndaríkur og fjölhæfur og fólkið sem starfar með honum sömuleiðis. Leikið er á orgel, flygil og auk þess allskonar hljóðfæri. Sálmar af öllu tagi sungnir og ræðurnar hver annarri betri.
Áfram…
Fólkið steikti matinn gjarnan í svinafitu en ekki í ólífuolíu eins og algengast er á Ítalíu. Pizzurnar þeirra eru saltari [. . .] karlarnir reyktu mikið og fólk af báðum kynjum var margt of þungt. Gerð voru erfðafræðileg próf [. . .] Hvert er þá svarið við gátunni? Læknirinn komst að því að hvorki uppruni fólkins, matarræði eða hreyfing skiptu teljandi máli. Ástæðan var . . .
Úr pistlinum sem hægt er að lesa fyrir neðan mæstu smellu.
Á sjónvarpsstöðinni ÍNN er að finna þátt sem syndur er nú um jólin 2008. Ég gerði þennan þátt fyrir stöðina og fékk til mín góða gesti sem ræddu jólin, jólahald og lífið í gleði og sorg. Þessi koma fram í þættinum:
Droplaug Guðnadóttir, forstöðumaður á heimili aldraðra að Aflagranda 40
Friðrik Á. Guðmundsson, kaupmaður í Melabúðinni
Guðbjörg Jóhannesdóttir, prestur á Selfossi
Svanur Kristjánsson, prófessor við HÍ
Vigfús Bjarni Albertsson, sjúkrahússprestur
Kæru vinir sem sjáið þessa færslu. Í ár sendum við Fríða engin jólakort til ættingja og vina en létum hins vegar Hjálparstarf kirkjunnar njóta hærri styrks en undanfarin ár.
Ég sendi aftur á móti jólakort til syrgjenda eins og á liðnum árum þ.e.a.s. þeim sem ég þjónaði við útfarir á árinu sem er að líða.
En með þessari færslu óskum við Fríða ykkur öllum gleðilegra jóla og blessunarríks nýs árs og þökkum hlýjar kveðjur sem okkur hafa borist.
Myndin er af fornum peningum Gyðinga
Fullyrða má að allt hið besta í samfélagi okkar eigi sér rætur . . .
Úr pistli sem ritaður var fyrir Vesturbæjarblaðið í desember 2008 sem hægt er að lesa hér fyrir neðan:
Um margra vikna skeið hefur fjöldi fólks legið yfir töflum um gengi gjaldmiðla, hlutabréfa og sjóða. Mörgum til hrellingar hafa stefnur örva á línuritum litið út eins og aðflugshorn orrustuflugvéla í árásarham í síðari heimsstyrjöldinni. Allt virðist vera á niðurleið. En á sama tíma og hagtölur virka neikvætt á fólk má spyrja: Hvert er gengi jólanna? Hver er vísitala jólahátíðarinnar?
