örnbárður.annáll.is

Minningarorð
Unnur Scheving Thorsteinsson
1930-2012
húsmóðir og sjálfboðaliði

Ræðuna er hægt að lesa hér fyrir neðan.
Einnig geturðu hlustað á hana
með því að smella á þríhyrninginn
sem birtist eftir næstu smellu.

Þegar ég horfi yfir kirkjuskipið og sé ykkur, söfnuðinn, sem hér kemur saman til að kveðja, Unni Scheving Thorsteinsson, þá veit ég að mörg ykkar hafið tengst skátahreyfingunni eins og hún gerði. Hún naut þess að fara í tjaldútilegur og anda að sér tæru lofti með gróðurilmi við söng mófugla sem blönduðu sér í glaðværa skátasöngvana.
Tjaldið er merkilegt tákn í kristninni. Í Gamla testamentinu þegar Ísraelsmenn fóru út úr Egyptalandi og flýðu þrældóminn, þá tilbáðu þeir Guð í tjaldi sem nefndist tjaldbúð – tabernacle. Helgidómur þeirra var færanlegur uns þeir eignuðust musterið í Jerúsalem mörgum öldum síðar, musterið sem síðar var jafnað við jörðu. Grátmúrinn er það eina sem eftir er af musterinu.

Þegar Jóhannes guðspjallamaður lýsir komu Guðs í þennan heim þá gerir hann það á skáldlegan og heimspekilegan hátt. Jólaguðspjall hans er hvorki ferðasaga til Betlehem né fæðingarsaga af barni í jötu. Hann talaði um Orðið sem var frá upphafi, mátt Guðs og speki, sem varð hold, varð maður. Heyrum orð Jóhannesar um þetta undur:

„Og Orðið varð hold, hann bjó með oss, fullur náðar og sannleika og vér sáum dýrð hans, dýrð sem sonurinn eini á frá föðurnum.“ (Jóh 1.14)

Þetta orðasamband „bjó með oss“ er á frummálinu ἐσκήνωσεν (eskenósen af skenoó) sem merkir í raun að tjalda. Guð sló sem sagt tjaldi sínu niður meðal manna og hann dvelur hjá þeim. Þessi kirkja er tjaldbúð Guðs og hann fyllir hana af dýrð sinni. Guð er tjaldbúi í mannheimum. Og hann er hér þegar við kveðjum Unni, þessa mæta konu og veitir okkur huggun og vekur jafnframt með okkur gleði yfir því sem hún var. Útför er líka þakkarhátíð, við þökkum fyrir líf konu sem fórnaði sér fyrir aðra. Hún þekkti Tvöfalda kærleiksboðið um að elska Guð og náungann eins og sjálfa sig.

Það er svo mikil lækning í því fólgin að lifa fyrir aðra, að komast út úr sjálfum sér og beina sjónum sínum og kröftum að samferðafólkinu.

Unnur Scheving Thorsteinsson fæddist í Svíþjóð og kom hingað 8 mánaða gömul til kjörforeldra sinna Bergþóru Sch. Thorsteinsson, f. Paturson, f. 26.02. 1898, d. 22.05. 1970 og Þorsteins Sch. Thorsteinsson, f. 11.02. 1890, d. 23.04. 1971, lyfsali í Reykjavíkurapóteki. Þau bjuggu í Reykjavík, lengst af að Staðarstað við Sóleyjargötu í Reykjavík, nú Sóleyjargata 1.

Bróðir hennar er Sverrir Sch. Thorsteinsson, f. 18.06. 1928. Þorsteinn átti einn son fyrir hjúskap, Bent Sch. Thorsteinsson.

Hún var mikil pabbastelpa og hann bara hana alla tíð á höndum sér. Hún var prinsessan hans.

Hún var smávaxin en ákveðin, kona með sterkan karakter sem sagði gjarnan: „Mér passar þetta ekki“. En hún setti sínar ákveðnu óskir ekki fram með neinum látum heldur aðeins af festu sem lýsir innri styrk.
Hún bjó við öryggi hvað varðar efnahag og þjóðfélagsstöðu og henni voru allir vegir færir. Hér verður ævi hennar ekki rakin í smáatriðum heldur aðeins stiklað á stóru.

Ung kynntist hún eftirlifandi eiginmanni sínum, Sigmundi Guðmundssyni, frv. flugumf.stj., f. 07.05. 1928 í Reykjavík. Foreldrar hans voru Viktoría S. Sigurgeirsdóttir og Guðmundur H. Jónsson, hann úr Reykjavík en hún úr Kjósinni.

Þau gengu í hjónaband 17. desember 1949 og hafa því verið í gift í rúm 62 ár.

Börn Unnar og Sigmundar eru:

Bergþóra, lögfr. og stjórnmálafr., maki Gunnar Valdimar Johnsen, verkfr. Börn þeirra: a) Þorsteinn Rafn, maki Ásta H. Garðarsdóttir, börn þeirra: Gunnar Bergþór og Þorsteinn Valdimar, stjúpsonur Þorsteins og sonur Ástu: Garðar Benedikt b) Rögnvaldur Birgir, synir hans með Ásdísi Jónsdóttur eru Gunnar Valdimar og Daníel Breki og svo á hann Gabríel Rómeó með Írisi Hallvarðsdóttur, c) Unnur, maki Sigurður G. Barðason, börn þeirra: Tryggvi, Heiðdís Emma, og Bergþóra Emma.

Egill Þorsteinn, rafm.tæknifr., seinni maki Petra Lind Einarsdóttir, iðnrekst.fr. Fyrri maki Egils Þorsteins var Vigdís S. Ársælsdóttir. Börn Egils og hennar eru a) Sigmundur Bjarki, í samb. með Hildi Axelsdóttur, börn þeirra: Kolbrún Líf og Daníel Þór, b) Daníel Karl, í samb. með Önnu K. Guðmundsdóttur, c) Guðrún Sigríður, maki Guðmundur Á. Þórðarson, barn þeirra: Vigdís Birta. Stjúpbörn Egils og börn Petru: Andri, Eva Lind og Aníta Lind.

Björg, snyrtifr., s. maki Már Guðmundsson, málaram. Börn þeirra: a) Sigmundur Einar, í samb. með J. Rut Hendriksdóttur. Stjúpbarn Sigmundar Einars og barn Rutar: Emilía Ásta. b) Jóhanna Björg, maki Ásgeir R. Guðjónsson, börn þeirra: Thelma Lind og Ester Ýr. c) Heiða Hrönn, kærasti hennar er Slava Titov. F. maki Bjargar var Þórður G. Sigfridsson, þau skildu.

Unnur bjó alla tíð í Reykjavík. Fyrst með foreldrum sínum við Austurvöll, frá 1939 á Staðarstað við Sóleyjargötu og með maka bjó hún lengst að Laugarásvegi 52, í rúmlega 45 ár.

Unnur var alltaf að þjóna öðrum. Hún vann alla tíð sem sjálfboðaliði. Unnur starfaði á vegum Rauðakross Íslands, Rvk.deildar og kvennad. Rvk.deildar Rauðakr. en þar var hún form. í nokkur ár. Unnur starfaði mikið innan skátahreyfingarinnar og var hún heiðursfélagi í skátaf. Skjöldungum. Þá var hún í Landsmótsnefnd á landsmóti skáta á Úlfljótsvatni 1974.

Börnin minnast hennar með þökk og leði. Hún var listakokkur og sósurnar hennar eru þeim ofarlega í huga. Hún var mjög greiðvikin og hugsaði vel um vini sína. Hún glímdi við veikindi upp úr miðjum aldri og átti það til að sveiflast upp og fara í geðhæðir sem leiddu til þess að hún varð stundum að fara inn á spítala til að jafna sig. En hún tók veikindum sínum af skynsemi og æðruleysi og ekki síst af kjarki því það var ekkert auðvelt að glíma við geðkvilla á þeim árum þegar fordómar voru enn verri í garð geðsjúkra en nú eru.

Hún notaði oft húmorinn til að létta sér og öðrum lífið en gat stundum verið dálítið kaldhæðin.

Sigmundur og Unnur ferðuðust víða. Fóru oft um landið og til útlanda að ógleymdum skátamótum sem þau sóttu og höfðu mikla gleði af. Fyrsta fjölskyldumótið á vegum skáta var haldið 1957 í Þjórsárdal og þau létu sig ekki vanta þar, ungu hjónin.

Hún hugsaði alla tíð vel um foreldra sína og þau komu oft til hennar en hún var gestrisin og naut þess að elda veislumat.

Hún hafði næmt auga fyrir tísku og fallegum fötum, var pjöttuð, segja börnin og fór reglulega í langningu fram í andlátið. Hún tók vel eftir öllu í kringum sig og var fljót að skynja umhverfi sitt og háttsemi fólks.

Hún hvatti börnin til að þroska með sér og rækta sterkan persónuleika og taka því sem að höndum ber hverju sinni. Hugsjón hennar um sjálfboðaliðastarf og skýr fyrirmynd hefur verið þeim hvatning til þjónustu við náungann í anda þess sem mamma gerði.

Henni var einkar hlýtt til Færeyja enda var Bergþóra móðir hennar fædd þar og uppalin á þeim fræga stað Kirkjubæ en faðir hennar var færeyskur en móðirin íslensk. Stór hluti fjölskyldunnar fór til Færeyja árið 2000 á ættarmót Paterson-ættarinnar en Jóhannes Patusson, kóngsbóndi hafði þá verið valinn maður síðustu aldar í Færeyjum. Ekki var nú leiðum að líkjast í þeim efnum.

Íþróttaáhugi barna hennar er ekki hvað síst frá henni sprottinn en hún var sjálf í íþróttum sem stelpa og keppti í handbolta með ÍR.

Hún kenndi börnunum bænir og vers í æsku og þau hjónin voru virk í starfi hér í Áskirkju og Sigmundur í sóknarnefnd um tíma.

Hin síðari árin geri alzheimer-sjúkdómurinn vart við sig og hún hvarf smátt og smátt inn í heim gleymskunnar. Þau fluttu sig í Grafarvoginn og settust að í Hlíðarhúsum en handa götunnar var hún síðustu árin á sérstakri deild hjá Eir fyrir fólk með minnissjúkdóma. Þar leið henni vel og fjölskyldan þakkar einstaka umönnun sem hún naut af hálfu starfsfólks. Hún leita allaf á sig sem þátttakanda í starfinu þar og bauð sig fram til aðstoðar, braut saman þvott og lagði á borð.

Hún átti góðar vinkonur sem voru henni einkar góðar alla tíð og sumar hafði hún þekkt í 75 ár.

Hún átti og góða bridge-félaga og var vinsæl af samferðafólki sínu.

Kveðju flyt ég ykkur frá Ernu Sigurðardóttur Nash sem býr í Englandi en mikil vinátta var með þeim frá unga aldri.
Og nú er hún horfin af þessu jarðlífi eftir að hafa lokið góðu dagsverki í þjónustu við Guð og menn. Hún fer nú til hinna eilífu tjaldbúða í himni Guðs sem breiðir elsku sína yfir allt líf sem honum er kært.

Tjaldið er sterk líkingarmynd og svo er einnig möttullin. Í ljóði til Maríu Guðsmóður segir Einar Ól. Sveinsson:

Máría , ljáðu mér möttul þinn,
mæðir hretið skýja;
tekur mig að kala á kinn,
kuldi smýgur í hjartað inn;
mér væri skjól að möttlinum þínum hlýja.

Máría, ljáðu mér möttul þinn,
mærin heiðis sala;
að mér sækir eldurinn,
yfir mig steypist reykurinn;
mér væri þörf á möttlinum þínum svala.

Þegar mér sígur svefn, á brá
síðastur alls í heimi,
möttulinn þinn mjúka þá ,
Móðir, breiddu mig ofan á,
svo sofi ég vært og ekkert illt mig dreymi.

Fallegt ljóð um móður sem breiðir yfir barnið sitt.

Guð hefur slegið tjaldi sínu niður meðal manna og birst okkur í Jesú syni Maríu. Hann er hér í helgidómi sínum, í tjaldbúð Guðs á meðal manna og hann fylgir okkur um lífsins veg eins og Guð gerði forðum í eyðimörkinni.

„Drottinn gekk fyrir þeim í skýstólpa á daginn til að vísa þeim veginn og í eldstólpa um nætur til að lýsa þeim svo að þeir gætu ferðast nótt sem dag.“ 2 Mós 13.21

Drottinn leið Unni Scheving Thorsteinsson og okkur um lífsins veg með ljósi sínu og elsku.

Guð blessi minningu Unnar og Guð blessi þig.

Amen.