örnbárður.annáll.is

Ræðuna er hægt að lesa hér fyrir neðan. Einnig er hægt að hlusta á hana með því að smella á þríhyrninginn sem birtist hér á eftir.

Aron Snorri Bjarnason
1984-2009
Útför frá Fossvogskirkju, mánudaginn 26. október 2009 kl. 13
Jarðsett í Gufuneskirkjugarði

Fyrr í þessum mánuði horfði ég á unga menn í sjónvarpsfréttum. Þeir voru með tár í augum, alvarlegir og þungt hugsi, klæddir einkennisbúningum breska hersins. Kistu félaga síns báru þeir á öxlum sér. Ungur hermaður hafði fallið í Afganistan. Jamie Janes var kominn heim og á móti honu tóku grátandi syrgjendur. Bretar eiga í styrjöld ásamt fleirum. Þetta var í heimsfréttunum sjálfum.

Við erum „langt frá heimsins víga slóð“ eins og segir í ljóðinu fagra „Hver á sér fegra föðurland“. En er það svo? Nei, því miður er það ekki þannig. Við erum ekki langt frá vígvöllum heimsins ef grannt er skoðað því hér á landi er háð stríð þótt með öðrum hætti sé en í Afganistan. Það er barist um unga fólkið okkar. Mörg ungmenni hafa fallið á liðnum árum, fallið fyrir illskeyttu eitri sem drepur hægt og bítandi og stundum snöggt. Fréttirnar af þeim sem falla á vígvelli vímunnar rata ekki í heimsfréttirnar. Þetta er hið þögla stríð sem á sér stað á götum og torgum Íslands.

Við eigum í stríði við öfl myrkurs og dauða, öfl vímu og lífsflótta og þurfum að gera mikið átak til þess að snúa þeim mörgu af þeirri óheillabraut sem þau eru á og kalla þau út af þeim niflvegi sem einungis leiðir til ömurlegs hlutskiptis og ástands sem líkja má við það sem á máli trúarinnar hefur um aldir verið kallað víti. Víti er ekki staður. Það er ástand, kringumstæður, þegar myrkur og böl hefur náð yfirhendinni og engin leið er út úr hroðanum a.m.k. ekki í mannlegum mætti því öflin sem átt er við í þeim aðstæðum eru ekki mannleg, þau eru andleg, djöfulleg. Páll postuli talaði um þessi myrkraöfl og sagði: „Því að baráttan sem við eigum í er ekki við menn af holdi og blóði heldur við tignirnar og völdin, við heimsdrottna þessa myrkurs, við andaverur vonskunnar í himingeimnum.“ (Ef 6.12). Starf þeirra, sem flytja inn þessi efni og dreifa þeim, þarf að uppræta, iðju eiturbirlaranna, sem velta hundruðum milljóna á ári hverju ef ekki milljörðum, þarf að hefta. Við þurfum að gera allt sem í okkar valdi stendur til að hamla gegn þessari krumlu dauðans sem fer um íslenskt samfélag. En vegna þess að þetta er andlegt stríð þá þurfum við að leita til Guðs og sendiboða hans um hjálp.

Þegar við missum ungan mann í blóma lífsins þá koma margskonar kenndir og tilfinningar fram í sálinni. Til að mynda minnir sektarkenndin á sig og nánasta fólkið spyr: Hvað ef ég hefði verið honum betri, gætt hans betur, talað oftar við hann? Þetta eru ofur eðlilegar spurningar en við þeim er aðeins eitt svar. Hinn látni bar ábyrgð á lífi sínu enda þótt ábyrgðartilfinning hans hafi oft verið sljóvguð. Hver og einn er ávallt ábyrgur fyrir sjálfum sér. Enda þótt reiði okkar beinist nú að sölumönnum dauðans þá er ábyrgðin og verður ávallt á hendi kaupandans og neytandans. Höfum það á hreinu og þá getum við glímt við aðrar spurningar sem sorgin dregur fram í dagsljósið. Og ef einhver er hér í kirkjunni í dag sem glímir við vímuefnaneyslu þá vil ég segja við þig: Ábyrgðin er þín og lausnin er þín í þínum eigin huga og vilja. Til viðbótar vil ég svo segja að þau eru mörg sem eru reiðubúin að hjálpa, styðja og styrkja.

Við ykkur sem eruð sorgmædd í dag vil ég segja þetta: Sorgin er eins og veður, margskonar veður. Nú er dimmt og kalt en það mun birta upp á milli slagveðra og hríðarbylja og svo þegar ár eða tvö eru að baki þá jafnar sálin sig að vissu marki en þó aldrei alveg því enginn verður nokkurn tímann samur eftir sáran missi. En með ykkur í sorginni er hann sem kom í þennan heim til að birta okkur þau sannindi að Guð er kærleikur í innsta eðli sínu. Jesús Kristur fór ekki varhluta af þjáningum enda þótt hann væri Sonur Guðs. Hann sem öllum gerði gott var deiddur á krossi af vondum og skilningssljóum mönnum og lagður í gröf. En hann reis upp og hann lifir. Hann er hér og hann huggar þig með heilögum anda sínum og hlýrri nærveru. Þú finnur hann í bæninni. Talaðu við hann og þú munt fá sönnun þess að Jesús Kristur lifir.

Aron Snorri Bjarnason fæddist í Reykjavík 18. desember 1984, hann lést 15. október s.l. Foreldrar hans eru Thelma Theodórsdóttir (f. 6. nóv. 1966) og Bjarni Snorrason (f. 26. des. 1964).

Foreldrar Thelmu eru Theodór J. Guðmundsson (f. 2. ág. 1944) og Halldóra S. Guðmundsdóttir (f. 23. sept. 1947 d. 10. júní 2007) sem er látin.

Foreldrar Bjarna eru Sigríður Bjarnadóttir (f. 22. febr. 1938) og Snorri Þór Jóhannesson (f. 19. júlí 1940 d. 23. apríl 2003) sem er látinn. Eiginkona Bjarna er Bente Tønnesen frá Kristiansand í Noregi.

Bræður Arons eru:

Theodór Elmar Bjarnason f. 4. mars 1987 knattspyrnumaður í Gautaborg, unnusta hans er Pattra Sryanonge.

Brynjar Orri Bjarnason f. 2. maí 1988, nemi í framhaldsskóla og leikur knattspyrnu með KR.

Aron hóf grunnskólanám í Seljaskóla, einnig var hann nemandi við Kleppjárnsreykjaskóla og Snælandsskóla, en lauk grunnskólanámi frá Rimaskóla. Seinna var hann nemandi við Fjölbrautaskólann í Breiðholti. Hugur hans stóð til sjómennsku, sem hann stundaði m.a. frá Grindavík, en síðasta æviárið var hann til sjós í Noregi.

Aroni er lýst sem góðum dreng en í honum var alltaf einhver togstreita og barátta og það skynjuðu foreldrar hans. Einhver skuggi sem fygldi honum. Hann var greindur en um leið viðkvæmur og skapmikill og gat oft verið býsna þrjóskur og þver. Þessi skapgerðar einkenni komu fljótt í ljós. Þrjóska getur verið góður eiginleiki þegar á þarfa að halda en hins vegar getur hún jafnframt orðið mönnum fjötur um fót.

Hann var duglegur og lagði upp úr því að vera sterkur og stór en um leið var hann blíður og mjúkur hið innra. Hann bar nafn Arons, bróður Móse, sem var æðsti prestur Gyðinga fyrir u.þ.b. 3300 árum en við Aron eru kennd blessunarorðin sem prestur flytur við hverja messu, skírn, fermingu, hjónavígslu og greftrun. Nafnið Snorri, merkir óstýrilátur maður en okkur kemur líklega flestum í hug hinn merki fræðimaður Snorri Sturluson í Reykholti þegar við heyrum nafnið. Og auðvitað var þetta líka nafn afa hans.

Aron Snorri fæddist fyrir tímann, var lítill og smár á gjörgæsludeild, en braggaðist fljótt, kom heim á gamlársdag 1984. Foreldrar hans bjuggu þá í Flúðaseli. Hann var skírður í Reykholti þar sem langafi hans hafði verið prestur og fjölskyldan minnist þess að um leið og hann var ausinn vatni reið jarðskjálfti yfir og skók héraðið.

Hann var kátur og glaður sem barn, var fróðleiksþyrstur og sólginn í fréttir. Hann átti í erfiðleikum með að lesa í æsku, var lesblindur, gat ekki greint stafina því þeir „dönsuðu og hoppuðu“ fyrir augum hans en með harðfylgi og hjálp foreldra og ömmu og afa náði hann seinna tökum á lestri.

Hann var löngum í Reykholti hjá ömmu Sigríði og afa Snorra eftir að foreldrar hans skildu.

Hann var efnilegur íþróttamaður, sundmaður góður og hlaut marga verðlaunagripi í þeirri grein, stóð í markinu í handbolta hjá ÍR, var í fótbolta hjá Víkingi og lét um sig muna í Ungmennafélagi Reykdæla. Hann hafði þó þann sið að banna sínum nánustu að koma og horfa á sig að keppa í Reykjavík en í sveitinni máttu afi og amma koma og fylgjast með.

Hann var alltaf kappsfullur hvort sem hann var í veiði eða hann fór til berja með bræðrunum. Þá kom hann alltaf með mestan feng til baka. Elmar og Brynjar voru líka oft í Reykholti.

Aron var dýravinur, góður strákur, með fallegt hjarta, en gat verið dálítið stríðinn og stundum gerði hann bræðrum sínum grikk sem þeir brosa yfir nú. Hann horfði mikið á dýramyndir í sjónvarpi í æsku, þekkti fugla með nöfnum og hafði áhuga á náttúrunni. Heimildamyndir voru hans uppáhald en hann hafði lítið dálæti á amerískum bíómyndum.

Hann hafði gaman af að ferðast. Fór oft í bíltúr með ömmu og afa, til dæmis yfir hálendið og að Gullfossi. Þeir Snorrarnir, hann og afi, voru báðir miklir víkingar í sér. Aron Snorri átti til að mynda víkingabúning sem strákur, kyrtil, skjöld og sverð, sem hann notaði óspart í sveitinni.

Svo komu unglingsárin og þá fór hann prófa þanþol regluverksins eins og gengur og gerist með ungt fólk en hann gekk þó oft lengra en margir aðrir. Ástvinir höfðu áhyggjur en hann hafði eitthvert lag á að sefa kvíða þeirra. 
Hann kom víða við. Var í Reykholti og í Kópavogi hjá ömmu og afa, var hjá mömmu og svo hjá pabba í Noregi en þangað hafði pabbi flutt árið 1994. Aron var hjá honum og Bente í tvö ár, 2001-2003 en þá hafði hann farið í meðferð hér heima og reynt að hætta vímuefnanotkun.

Sú glíma var hörð og þar mætti hann ofjarli sínum. Hann var í Reykjavík helgina 10.-11. október og seinast talaði móðir hans við hann þriðjudaginn 13. október. Eftir það spurðist ekkert til hans uns hann fannst látinn í fjörunni á Langasandi við Akraneskaupstað. Við vitum ekki hvað gerðist en dánarorsök er drukknun skv. áliti sérfræðinga.

Það er nöturlegt að missa ungan mann með þessum hætti og sorgin nístir hjartað. Það er ótrúlegt að horfa upp á ungan mann hverfa inn í myrkur vímunnar, sjá hann smátt og smátt forðast gamla vini sem hann fann að hann átti ekki lengur samleið með og hverfa inn í heim heljarmyrkurs. En vinirnir eru enn til staðar og kveðja hann hér í dag og aðrir senda kveðjur sem ég flyt ykkur. Ólafur Kristinn sem er í námi í Danmörku og Ingólfur Steinar sem býr í Noregi senda kveðjur sínar til ykkar. Þá er hér kveðja frá Sigrúnu og Pétri sem eru búsett á Spáni. Og síðast en ekki síst er kveðja frá langafa sem er á spítala, frá afa Dengsa.

Í lífinu takast á ljós og myrkur. Kristin trú boðar að sigur yfir myrkrinu hafi þegar átt sér stað. Sá sigur er í Kristi sem er ljós heimsins. Með því að fylgja honum erum við á sigurbraut.

Var Aron Snorri einn í myrkrinu? Svo mætti halda. En trúin boðar annað. Hún boðar að Guð sé engum nær en þeim sem líða og engjast af kvöl. Í 139. sálmi Davíðs er sagt að enginn geti komist undan augliti Guðs. Hvort sem farið er upp í himin hæðir eða í dýpstu myrkur, þá er Guð þar með elsku sína. Lestu þennan sálm. Og hvað segir í trúarjátningunni um Krist? Hann steig niður til heljar, hann fór í ríki hinna dauðu og leysti þau sem þar gistu. Farðu með Hina postullegu trúarjátningu og íhugaðu orð hennar. Páll postuli tekur í sama streng og gert er í fyrrgreindum sálmi. Í niðurlagi 8. kafla Rómverjabréfsins segir hann að ekkert geti gert okkur viðskila við kærleika Guðs sem birtist í Jesú Kristi. Hvorki dauði né myrkraöfl, eitur eða hroði mannlífsins, getur komið í veg fyrir að elska Guðs sé nærri þeim sem líða og finna til. Treystu þessu, þú sem nú grætur, syrgir og saknar, treystu þessu.

Þegar langalangamma Arons Snorra, Kristín Sigfúsdóttir, missti son sinn ungan, Hannes Pálmason, á sóttarsæng, orti hún:

Ég vil því trúa, að dauðinn sé ei dauði,
en dýrleg lausn frá eymd og sorg og neyð.
Ég vil því trúa hann auðgi mig þeim auði,
sem einn á himneskt gildi á vorri leið.
Ég trúi því, að ástin ódauðlega,
sé aðalþáttur lífsins bak við gröf,
og það, sem kvaddi ég hér með harmi og trega,
mér heilsi á ný sem ódauðleikans gjöf.

Formóðir hans vissi hvar huggun var að finna. Kynslóðir þessa lands þekktu þá uppsprettu elsku og náðar sem trúin er. Sú uppspretta er enn tær og hrein. Leitum í hana og svölum þorsta okkar eftir líkn og hjálp.

Guð er hjá okkur í anda sínum, hann er engum nær en þeim sem líða og syrgja. Leitaðu til hans í bæn og hann mun hugga þig og styrkja.

Við kveðjum Aron Snorra Bjarnason með þökk fyrir það góða sem í honum bjó og biðjum Guð að geyma hann og varðveita af miskunn sinni og náð.

Blessuð sé minning hans og Guð blessi þig.

Amen.