örnbárður.annáll.is

Ræðuna er hægt að lesa hér fyrir neðan. Einnig er hægt að hlusta á hana með því að smella á þríhyrninginn sem birtist hér á eftir.

Minningarorð
Jóhanna Dýrunn Sigþórsdóttir
1932-2009

Sálmurinn sem birtist fyrst hér á eftir var lesinn í athöfninni en vísað er til hans í upphafsorðum ræðunnar og því er hann birtur á undan ræðunni:

Lofið Guð í helgidómi hans,
lofið hann í voldugri festingu hans.
Lofið hann fyrir máttarverk hans,
lofið hann vegna mikillar hátignar hans.
Lofið hann með lúðurhljómi,
lofið hann með hörpu og gígju.
Lofið hann með bumbum og gleðidansi,
lofið hann með flautum og strengjaleik.
Lofið hann með hljómandi skálabumbum,
lofið hann með hvellum skálabumbum.
Allt, sem andardrátt hefur, lofi Drottin.
Hallelúja.

Það er bjartur og fagur haustdagur. Sólin skín og baðar kórvegginn hér í Neskirkju litum og ljósi. Þar eru bæði dökkir og dimmir litir en líka bjartir og skærir. Þannig er lífið, lífið í öllum sínum margbreytileika. Lífið er mikið þakkarefni.

Fyrri ritningarlesturinn sem ég las áðan er úr 150. sálmi Davíðs, þeim seinasta í því mikla safni lofsöngva og ljóða sem tjá tilfinningar mannsins í öllum kringumstæðum lífsins. Í sálmasafninu er að finna harmljóð og iðrunarsálma, undursamlega lofsöngvar til Guðs, ljóð um ævarandi elsku Guðs og umhyggju og svo eru þar líka sálmar um gleðina, lífsgleðina, tónlistina og sönginn, gleðidans og hljóðfæraleik eins og þann sem ég las og endar á þessum orðum: „Allt, sem andardrátt hefur, lofi Drottin.“

Dans og söngur, hljóðfæraleikur og lífsgleði hefur fylgt manninum frá ómunatíð. Gleðin yfir lífinu og tjáning hennar er eiginleiki sem manninum er í blóð borinn. Lofgjörð mannsins er endurgjald fyrir elsku Guðs. Elskan er máttugust alls, kærleikurinn kraftmesta aflið sem til er í veröldinni. Við lifum í heimi sem Guð elskar og af því að við tilheyrum þessari tilveru elskunnar söknum við og syrgjum þegar við kveðjum látinn ástvin. Elskan á sér aðra hlið eins og sérhver hlutur og öndverð hlið elskunnar er sorgin. 

Við komum hér saman til að kveðja Jóhönnu Dýrunni Sigþórsdóttur. Þegar ég hitti nánasta fólkið hennar, kom í ljós að þeim var ofarlega í huga eiginleiki hennar til að gleðja aðra. Hún hafði yndi af dansi og söng, lék á gítar og gladdi fólk með nærveru sinni og einlægni.

Hún fæddist í Reykjavík, 16. ágúst 1932 og lést 19. september síðastliðinn á Landsspítalanum við Hringbraut.
Foreldrar hennar voru Sigþór G. Guðmundsson sjómaður, (f. 1901, d. 1983) og Sigríður Jónsdóttir (f. 1904, d. 1992) bæði ættuð frá Ólafsvík og hafði Hanna alla tíð sterkar taugar þangað enda þótt hún sjálf væri fædd í Reykjavík.

Systkini hennar eru Kristín María (f. 1930, d. 1985), Steinunn Jóney (f. 1934) og Jónína (f. 1945) sem kveðja hér systur sína.

Ung kynntist hún Borðeyringnum, Óskari Hrútfjörð Guðmundssyni, sem er f. 1931 og gengu þau í hjónaband 6. júní 1952. Hún var löngum kennd við manninn sinn og kölluð Hanna Óskars. Óskar er bifreiðasmiður og hefur starfað við þá iðna alla sína starfstíð.

Börn þeirra eru: 

Ólafur Hrútfjörð, (f. 6.12.1951), kvæntur Ágústu Þorkelsdóttir, börn þeirra eru Kristín Eva, Sigþór Steinn og Egill;

Sigurður Helgi, (f.  4.10.1953), býr með Önnu Guðnýju Guðmundsdóttur, synir hans og Kristínar Haraldsdóttur eru Óskar og Einar;

Sigþór Guðmundur, (f. 5.10.1954), kvæntur Gyðu Mörtu Ingvadóttur, synir þeirra eru Ingvi Þór og Róbert Árni;

Ragnheiður Guðbörg, (f. 19.12.1956), gift Jóni Ágústi Guðjónssyni, börn þeirra eru Guðjón, Jóhanna Dýrunn og Sandra Vilborg;

Sigríður, (f. 23.11.1962), gift Olgeiri Þorvaldssyni, börn þeirra eru Helena Dögg, Einar Björgvin og Sigurborg Lilja.

Börn Óskars og Hönnu fæddust öll í Skipasundinu nema Ólafur. Þar var gott að vera og töluverð viðbrigði fyrir börnin þegar fjölskyldan flutti hingað í Vesturbæinn. Þeim þóttu vinirnir langt í burtu en vöndust þó Vesturbænum og næðingnum hér sem var þó ekki eða er nema smá gjóla í augum Hrútfirðings! Þau bjuggu fyrst á Meistaravöllum 25 en Hanna og Óskar hafa búið að Flyðrugranda 14 frá árinu 1978. Börnin muna Kampinn og auðu svæðin á Melunum sem þá voru en eru nú öll byggð. Varla leið sá dagur að Hanna færi ekki göngutúr um hverfið og gjarnan niður í miðbæ. Henni þótti gaman að fara í bæinn og hafði stelpurnar gjarna með og var búin að krulla á þeim hárið áður og gera þær fínar. Hún þekkti allar verslanir og vissi hver átti hvaða búð enda þótt hún stigi sjaldan fæti inn fyrir dyr til að kaupa varning. Ung hafði hún unnið sem þjónustustúlka á Borginni og löngu síðar á Kaffivagninum á Granda en fyrst og síðast var hún húsmóðir sem sinnti börnum sínum vel og kenndi þeim margt gott. Hún var heimavinnandi þar til yngsta barnið var 9 eða 10 ára. Síðasta starfið sem hún hafði með höndum var í Tvistinum, söluturni á Lokastíg. Hún var húsmóðir fyrst og síðast og svo var hún auðvitað alltaf hún Hanna Óskars sem fór með honum á gömludansana í Lindarbæ og Þórscafé þar sem þau fengu sér snúning og nutu þess að svífa um gólfið undir fjörugri tónlist.

Strákarnir og Ragnheiður voru mörg sumur í sveit á Goddastöðum í Dölum og Grænumýrartungu í Hrútafirði. Grænumýrarfólkið talaði oft um hana Hönnu sem kom með sólskinið með sér í sveitina, sönginn og gítarinn.
Þegar krakkarnir voru að alast upp var mikið líf og fjör. Mamma var hárgreiðslukonan í blokkinni, hún greiddi stelpunum sínum og svo líka hinum stelpunum, í það minnst fyrir ferminguna. Og öll fermdust þau börnin hennar hér í Neskirkju.

Hanna hafði gaman að fá konur í heimsókn og þá var gjarnan kíkt í bolla og spáð í lífið og tilveruna. Stundum fannst nú krökkunum nóg um þetta „kukl“ í henni og fannst oft óþægilegt að eiga mömmu sem var talin sjá meir en aðrir sáu. Þeim er minnisstætt þegar Steina á Saurum kom með fulla tösku af bollum til Reykjavíkur og tók þá upp og vafði utan af þeim dagblöðin, hverjum á eftir öðrum, einum fyrir hverja viku ársins, til að láta Hönnu lesa í. Já, það var töluvert verk að kíkja í alla þá bolla.

Hún lagði börnunum lífsreglurnar og gaf þeim holl ráð. Þegar Sigríður, nýtrúlofuð með sitt fyrsta barn, vildi snúa aftur heim til mömmu og pabba, eftir smá uppstyttu í sambandinu, fékk hún skýran og greinilegan fyrirlestur um skyldurnar í lífinu og að standa við það sem áður var lofað. Og auðvitað sneri stelpan til baka. Þau muna það líka systkinin þegar hún tók þau í gegn vegna reykinga og skammaði þau. Þau vita nú að það var þeim hollt og gott. Og þegar Sigþór hafi lofað að hætta að reykja spurði hún hann hvort hann vildi banjó eða harmóniku! Hann valdi síðari kostinn enda meira af tökkum á harmóniku en banjói. Svona var nú uppeldisaðferðin hennar Hönnu. Það borgaði sig að gera samning við mömmu.

Hún var barngóð og naut þess að verða amma. Barnabörnin voru henni kær og einnig börn systkina hennar. Hún var dugleg að baka kökur og brauðterturnar hennar stóru voru í öllum veislum í fjölskyldunni. Í erfidrykkjunni sem þið eruð öll boðin í og verður á Núpabakka 23, í Breiðholti, á heimili Ragnheiðar og Jóns Ágústs, verður auðvitað boðið upp á stóra brauðtertu að hætti mömmu. Systkinin muna ljúfar ferðir norður í Hrútafjörð þegar áð var að venju á sömu stöðum og nestið borðað sem mamma hafði útbúið af natni og elskusemi. Hún kunni að gera mikið úr litlu. Á stóru heimili þurfti að hugsa um hvern hlut og fara vel með. Börnin fengu alltaf nóg og áttu alltaf hrein föt þótt efnin væru af skornum skammti. Snyrtimennska og gleði voru henni mikils virði og var heimili hennar alltaf hreint og fallegt alveg fram á síðasta dag. Fjölskyldan á margar góðar minningar um söng hennar og gítarleik.

Minningarnar eru margar og góðar.

Systurdóttir Hönnu, Svava og fjölskylda hennar, sem býr í Hong Kong, biður fyrir kveðju til ykkar allra og þakkar frænku fyrir allt gott. Sama gerir Sverrir Þór, systursonur hennar, sem er á sjó.

Þá eru ótaldar gleðistundirnar óteljandi sem þau hjónin áttu á Benidorm á Spáni. Þar var gott að vera í sól og sumri þar sem hægt var að dansa og fá sér léttar veigar og njóta lífsins. Þau fóru í einar 15 ferðir þangað en fyrstu utanferðina fóru þau til Danmerkur 5. ágúst 1975 kl. 17.05!!

Allt þetta muna þau. Komið er að leiðarlokum. Hér verður hún kvödd. Við höldum áfram að lifa og starfa, gleðjast yfir lífinu og elska okkar nánustu og náungann, en hún er farin á vit þess Guðs sem gaf lífið og lífsgleðina. Mikilvægur þáttur í trúnni er að syngja og lofa Guð og því hlýtur að vera söngur og gleði í himni Guðs, enn meiri söngur og miklu meiri gleði en hér á jörðu.

Við erum kölluð til að lifa með himininn í hjarta og himin fyrir augum. Guð gefi okkur náð til þess að lifa í trú á Guð og að deyja í trú á hann og fyrirheit hans þegar kallið kemur.

Við felum Hönnu himni Guðs og þökkum fyrir samfylgdina.

Blessuð sé minning Jóhönnu Dýrunnar Sigþórsdóttur og Guð blessi þig.

Amen.