örnbárður.annáll.is

Ræðuna er hægt að lesa hér fyrir neðan. Einnig er hægt að hlusta á hana með því að smella á þríhyrninginn sem birtist hér á eftir.

Minningarorð
Sigurlaug Sigurðardóttir
1919-2009
fv. nuddkona

Útför frá Neskirkju 14. ágúst 2009 kl. 11

Hverju tekurðu fyrst eftir þegar þú hittir fólk? Sumir taka fyrst eftir augunum, hárinu, brosinu eða jafnvel klæðaburði. Aðrir sjá hendurnar. Hvernig hendur ertu með? Hvað gera hendurnar þínar? Hvað hafa þær gert? Hvað geta þær gert? Horfðu á hendur þínar. Þær geta gert mikið og líka næstum ekkert, þær geta orðið til böls og einnig til blessunar. Í frásögnum Nýja testamentisins af Jesú er oft talað um hendur hans eins og til að mynda í þessu versi úr 4. kafla Lúkasarguðspjalls:

„Um sólsetur komu allir þeir er höfðu á sínum vegum sjúklinga haldna ýmsum sjúkdómum og færðu þá til Jesú. En hann lagði hendur yfir hvern þeirra og læknaði þá.“ (Lúk 4.40)

Hér eru engar málalengingar en stórmerki tjáð í örfáum orðum. Hann lagði hendur yfir fólk. Þegar lærisveinarnir sáu fólk færa börn til Jesú vildu þeir bægja þeim frá. „Þegar Jesús sá það sárnaði honum og hann mælti við þá:

„Leyfið börnunum að koma til mín, varnið þeim eigi því að slíkra er Guðs ríki. Sannlega segi ég ykkur: Hver sem tekur ekki við Guðs ríki eins og barn mun aldrei inn í það koma.“ Og Jesús tók þau sér í faðm, lagði hendur yfir þau og blessaði þau.“ (Mk 10.14-16)

Hendur sem blessa. Sigurlaug Sigurðardóttir hafði næmar og góðar hendur. Hún vann sem nuddkona um árabil og gerði mörgum gott með sinni kunnáttu og næmni.

Hún hét fullu nafni Jónína Sigurlaug Sigurðardóttir og fæddist á Vigdísarstöðum í Miðfirði, V-Húnavatnssýslu, 4. febrúar 1919. Hún lést á Vífilsstöðum 8. ágúst s.l.  Foreldrar hennar voru Sigurður Bjarnason og Ingibjörg Daníelsdótti. Systkini hennar voru:  Frímann, Sigríður, Margrét, Bjarni, Hólmfríður og Kristín, öll látin. Sigurlaug, eða Lauga eins og hún var oftast kölluð, ólst upp á Vigdísarstöðum, en flutti til Reykjavíkur 16 ára gömul. Hún vann ýmis störf fram eftir aldri. Uppúr 1970 tók hún ásamt öðrum að sér rekstur Gufubaðstofunnar á Hótel Sögu, sem hún síðan rak fram til 1987 en áður hafði hún unnið við nudd á Nuddstofu Jónasar á Kvisthaganum.

Sigurlaug giftist Jóni Pálssyni, póstfulltrúa, frá Sauðanesi í A-Húnavarnssýslu 19. maí  1946. Hann var fæddur 1914 en lést 1985. Sigurlaug og Jón bjuggu lengst af á Einarsnesi 64 í Skerjafirði. Hún bjó þar ein eftir að Jón lést en fluttist á Hjúkrunarheimilið á Vífisstöðum árið 2004 þar sem hún naut góðrar aðhlynningar.

Sonur Jóns og Sigurlaugar er Páll Árni Jónsson, f. 1950, kvæntur Ásdísi Björgvinsdóttur. Þau eiga tvö börn, Jón Helga og Kristbjörgu, en Jón er í sambúð með Lilju Garðarsdóttur. Þremur árum fyrir fæðingu Jóns, árið 1947, fæddist foreldrum hans andvana stúlkubarn.

Sigurlaug var myndarleg kona og ákveðin, með sterkan persónuleika. Henni var alla tíð annt um útlit sitt, klæddi sig vel og fallega, fór reglulega í hárlagningu og lagði upp úr að vera fín. Hún var andlegja þenkjandi og hneigðist einkum til andatrúar. Hún var viss um að dauðinn væri fæðing til nýrrar tilveru. Sú er reyndar vissa kristinna manna að lífinu sé ekki lokið við gröf og dauða. Kristin trú heldur því reyndar fram að eilífðin hefjist ekki við dauðann heldur í skírninni þar sem við erum vígð himni Guðs og eilífð hans. Við erum nú þegar í eilífðinni. Og Guð er allstaðar, ekki bara handan grafar og dauða, heldur hér og nú. Hann er nær en við gerum okkur oftast grein fyrir. Hann er ekki fjarlægur heldur nálægur. Hann er í okkur og við í honum á áþekkan hátt og andrúmsloftið umvefur okkur og fer inn í okkur og er hluti af allri okkar tilveru. Við getum ekki verið án andrúmsloftsins í þessu lífi og aldrei getum við í raun verið án Guðs.

Lauga var næm á lífið og hið hulda. Hún lét sér annt um fólk og studdi við þá sem minna máttu sín og gerði það oft að senda leigubíl með peninga til fólks sem hún vissi að var í kröggum. Henni fannst hún stundum leidd í slíkum efnum. Henni fannst hún geta gert fólki gott á margan hátt og vissi það af starfi sínu að hendur hennar og snerting höfðu líknandi áhrif á fólk. Lísa vinkona hennar sagði mér frá því að maður hennar sem nú er látinn var eitt sinn svo stífur í hálsi að það hamlaði honum verulega. Hann átti til að mynda erfitt með að aka bíl. Komdu með hann! sagði Lauga. Hún tók á honum, á brjósti hans, herðum og höfði og komst að því að hann var með bólguhellu um allan efri hluta líkamans. Þetta lagaði hún, segir Lísa. Það var ekki flóknara en það! Ég flyt ykkur hér kveðju frá börnum Lísu og Hjartar, sem eru í útlöndum, sem þakka Laugu fyrir allt gott. Lauga kom víða við í viðleitni sinni til að hjálpa fólki. Hún átti til dæmis ávallt til lúpínuseyðið hans Ævars sem hún gaf þeim sem hún taldi þurfa á þeim holla drykk að halda.

Hún var skapmikil og ákveðin kona, ekki allra. Hún var ekki þátttakandi í neinum félögum þannig að hún sækti fundi eða stundaði félagsstarf en hún var þó í Kvenfélaginu Hringnum. Hún mætti ekki á fundi svo vitað sé en greiddi alltaf árgjaldið og keypti muni til styrktar félaginu og markmiðum þess.
Hún var ljóðelsk og kunni utanbókar margskonar kveðskap og vísur. Hún var einkar orðheppin og hafði góðan húmor sem stundum gat verið í dekkra lagi.

Ég trúi því að Guð sé húmoristi. Annars hefðum við ekki þá góðu og mikilvægu gáfu. Biblían er full af glettni og séra Jakob heitinn Jónsson, skrifaði á sínum tíma doktorsritgerð sem ber yfirskriftina: Kímni og skop í Nýja testamentinu. Jesús var húmoristi og margt af því sem eftir honum er haft í Biblíunni er án efa þrungið ískrandi húmor sem erfitt er reyndar að sjá í rituðum texta en var augljóst í lifandi flutningi.

Þegar við kveðjum látinn ástvin sem lifað hefur langa og góða ævi er okkur ekki bara sorg í huga. Fram í hugskot ykkar sem þekktuð Sigulaugu koma líka margar myndir og minningar, fallegar myndir, hlýjar og hreinar, sumar sárar og daprar eins og gengur, aðrar skondnar og broslegar. Þannig er lífið og þannig minnumst við fólks. Og þannig verður þín vonandi minnst af ástvinum þínum, með kostum og göllum, gamni og alvöru í senn en vonandi af djúpri elsku og væntumþykju, fyrirgefningu og þakklæti. Við þörfnumst þess öll að vera minnst þannig að lífi loknu og meðhöndluð með sama hætti í lifanda lífi.
Lífið er og verður sambland ljóss og skugga. Lífið er til þess að njóta þess en um leið er lífið dauðans alvara. Látum samt ekki alvöru yfirstandandi tíma kæfa í okkur gleðina. Boðskapur kirkjunnar um Jesú Krist er kallaður fagnaðarerindi, góð tíðindi, gleðifrétt. Við getum glaðst yfir því að eiga Jesú Krist að vini sem þekkir þetta líf, bæði gleði þess og sorgir. Hann dó á kross og reis upp frá dauðum, sem frumgróði þeirra sem sofnuð eru. Hann er hér og í honum eigum við lífið, lífið eilífa. Hendur hans eru enn að verki, andlegar hendur hans. Hann snertir enn og blessar. Megi hann leiða Sigurlaugu Sigurðardóttur og blessa minningu hennar og leiða og blessa einnig þig. Amen.