örnbárður.annáll.is

Minningarorðin er hægt að lesa og hlusta á hér fyrir neðan. Taktu eftir að upptakan er í tvennu lagi og ræsa þarf síðari hluta ræðunnar þegar þar að kemur.

Minningarorð
Guðmundur Lúðvík Þorsteinn Guðmundsson
1921-2008

Ritningarlestrar:

Davíðssálmur 1.1-3
Guðspjall: Markús 16.1-6

Jesús sagði:

„Ég er ljós heimsins. Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins.“ (Jóh 8.12)

Hann fæddist inn í vestfirskan vetur þegar dagurinn var stuttur og nóttin löng. Hann dó á Jónsmessudag, dó inn í birtu sumarsins og birtu himinsins og átti einstaklega bjarta ævi. Hann er kvaddur hér í dag af fjölmenni, af eiginkonu og sonum, tengdadætrum og barnabörnum, systur og frændfólki, vinum og samferðafólki. Einstakur öðlingur er fallinn frá sem lengi verður saknað. Sjálfum finnst mér hann eiginlega ekki farinn því minningin er svo sterk um hann frænda minn, svo nærri hjarta mér, björt og fögur. Allt sem sagt hefur verið um hann frænda á liðnum dögum í mín eyru rímar með einstökum hætti, allt ber það að sama brunni. Samnefnari ummælanna gæti verið þessi: Hann var einstakur öðlingur.

Hann bar langt og stórt nafn, Guðmundur Lúðvík Þorsteinn Guðmundsson. Móðurbróðir hans, Guðmundur Lúðvík Guðmundsson, drukknaði í Sundunum í Skutulsfirði við Ísafjarðarkaupsstað, er vb. Geysir fórst 23. febrúar 1921 nokkrum mánuðum áður en Gummi frændi fæddist. Hann þótti valmenni og því sjálfsagt að nefna nýburann eftir honum. Með honum drukknaði maður að nafni Þorsteinn sem vitjaði nafns í draumi hjá móður hans og sagði: Má ég vera með? Og úr varð að hann bar nafn þessara tveggja skipverja sem hurfu í djúpið á besta aldri. Afi Guðmundur fann þá báða, slæddi líkin upp úr Sundunum.

Foreldrar Guðmundar LÞ voru Guðmundur Halldórsson, sjómaður og fiskmatsmaður, f. á Eyri við Ísafjörð og Guðbjörg Margrét Friðriksdóttir, húsmóðir, f. á Dvergasteini í Álftafirði við Djúp.

Ættmenni Guðmundar Halldórssonar bjuggu víða í Djúpi, margir í Vatnsfjarðarsókn, en einnig að Lokinhömrum í Arnarfirði. Langafi hans var til að mynda titlaður skutlari og bóndi á Bjarnastöðum í Ísafirði. Guðbjörg Margrét var einnig Vestfirðingur að ætt og uppruna. Í ætt hennar voru nokkrir prestar m.a. í Holti í Önundarfirði, hún var einnig skyld Þórdísi móður Jóns Sigurðssonar forseta og var stolt yfir því. Guðbjörg Margrét lést skyndilega 49 ára að aldri af hjartaáfalli, öllum harmdauði. Guðmundur Halldórsson bjó einn eftir að hann missti konu sína, lengst af á Ísafirði en síðar í Keflavík og dó á Hrafnistu í Reykjavík á 93. aldursári 1983.

Systkini Guðmundar LÞ sem komust á legg voru:

Friðrik Lúðvík,
Salóme Margrét og
Guðrún,

og svo tvö sem dóu á fyrsta ári:

Jóhannes og
Þórdís Halla.

Salóme, móðir þess sem hér mælir, lifir nú ein systkinanna.

Gummi frændi, eins og hann var alltaf kallaður af okkur ættmennum hans, ólst upp á Ísafirði, en fjölskylda hans hafði flutt úr Hnífsdal 1927 þegar hann var á 6. ári, eftir að faðir hans hafði staðið í baráttu um kaup sitt og kjör og varð húsnæðislaus. Afi minn hafði ríka réttlætiskennd og þau voru dugleg hjón, amma og afi og komu sér vel áfram á Ísafirði, samhent og sterk.

Gummi var hvers manns hugljúfi sem drengur og tók virkan þátt í félagslífi, lifði alla tíð heilbrigðu lífi, var mikill og góður íþróttamaður, glæsilegur fulltrúi kynslóðar sinnar, völundur í höndum og vinsæll félagi. Hann langaði að læra og mennta sig en möguleikarnir voru færri en nú þegar flestum standa dyr tækifæranna opnar upp á gátt. Hann hefði vel getað hugsað sér að fara til að mynda í Verslunarskólann en hafði ekki efni á því en hann lærði smíðar enda handlaginn og vandvirkur. Handverk hans vakti strax athygli meðan hann var í gagnfræðaskóla og smíðaði hann þá þegar húsgögn fyrir foreldra sína. Hann hóf nám í húsgagnasmíði á Akureyri en nam síðan á Ísafirði og í Reykjavík þaðan sem hann lauk sveinsprófi við Iðnskólann í Reykjavík. Hann hlaut meistararéttindi í húsgagnasmíði 1948. Guðmundur stofnaði húsgagnasmíðaverkstæði að Sólgötu 8 í kjallara húss sem hann hafði byggt með foreldrum sínum og systkinum. Hins vegar vann hann lengst af í verslun Trésmiðjunnar Víðis og þar nutu sín vel hæfileikar hans og þjónustulund. Hvort Gummi frændi hefði orði eitthvað sælli við það að læra eitthvað annað skal ósagt látið. Hann hefði hins vegar getað lagt svo margt fyrir sig því hæfileikaríkur var hann á marga lund. Ég leyfi mér hins vegar að fullyrða að hann hefði getað orðið fyrirtaks prestur! Hann Gummi var einstakt ljúfmenni og enda þótt hann hafi ekki verið með guðsorð á vörum í tíma og ótíma þá var hann mjög mótaður af grundvallarkenningum kristinnar trúar og átti í hjarta sér traust til Guðs. Lof mitt um hann Gumma frænda jaðrar kannski við það að ég skipi honum í sveit helgra manna. Já, hann var það á vissan hátt. Í það minnsta var hann helgur í þeim skilningi að hann var helgaður Kristi í heilagri skírn, frátekinn og helgaður himni hans. Og ef þér þykir ég ganga of langt í þeim efnum að lofa líf frænda míns leyfi ég mér í það minnsta að segja að þeir áttu það sameiginlegt, Kristur og hann, að báðir voru þeir húsgagnasmiðir!

Gummi var gæfumaður og lán hans var ekki hvað síst fólgið í því að hann eignaðist yndislegan lífsförunaut, greinda og vandaða konu, sem stóð með honum í blíðu og stríðu. Það kemur sérstakt blik í augun hennar Dúddu þegar hún segir mér frá því er þau hittust fyrst í Oddfellowhúsinu í Reykjavík. Þau áttu eftir að kynnast betur þegar Dúdda fór vestur í Húsmæðraskólann Ósk skömmu síðar, en Dúdda hafði sótt um eina þrjá skóla en fékk svarið fyrst frá Ísafirði. Var það kannski handleiðsla Guðs? Hún heitir Guðrún Þórðardóttir, húsmóðir par exellence, f. á Stokkseyri 29. ágúst 1922. Þau giftu sig 16. nóvember 1946, á afmælisdegi móður Gumma, sem látist hafði árið áður. Þau bjuggu fyrstu árin á Ísafirði en í Reykjavík frá 1953. Foreldrar Guðrúnar voru Þórður Jónsson, bókhaldari í Reykjavík, og Málfríður Halldórsdóttir.

Þau eignuðust þrjá syni.

Elstur er Gunnar Helgi yfirlæknir, kvæntur Ragnheiði Narfadóttur hjúkrunardeildarstjóra. Þau eiga tvo syni: Guðmund og Gunnar Narfa.

Næstur er Björn framhaldsskólakennari, kvæntur Margréti Héðinsdóttur, hjúkrunarfræðingi. Þau eiga þrjú börn, Héðinn, Guðrúnu og Helga.

Yngstur er Guðmundur Þórður verkefnisstjóri og þekktur íþróttamaður og þrautreyndur þjálfari sem nú stýrir landsliðinu í handbolta. Sambýliskona hans er Fjóla Ósland Hermannsdóttir fatahönnuður. Þau eiga dótturina Júlíu Ósland. Áður var Guðmundur Þórður kvæntur Helgu Björgu Hermannsdóttur. Þeirra synir eru Hermann, Guðmundur Lúðvík og Arnar Gunnar.

Barnabarnabörnin eru Magdalena, Ingvar Dagur, Kristinn og Haraldur Hjalti.

Strákarnir hans Gumma frænda voru eins og bræður okkar bræðranna, Grétars, Friðriks og mín, þegar þeir komu í heimsókn vestur á bernskuárum okkar, sem var nánast á hverju sumri í mínu minni. Skrönglast var yfir malarvegi, fjallvegi og óbrúaðar ár og mikið lagt á fólk og bíla til að komast til Ísafjarðar. Ef bíllinn bilaði gat Gummi alltaf lagað það sem aflaga fór. Hann batt eitt sinn upp púströr með brotnum skíðastaf sem hann hafði fundið skömmu áður og taldi sig endilega þurfa að geyma og í annað skipti lagaði hann gat á olíupönnu með því að tyggja saman Ópal og tyggjó sem hann klíndi í gatið!

Strákarnir hans fengu jafnan nýja köflótta skyrtu, buxur og strigaskó þegar þeir fóru vestur, þið munið uppreimuðu skóna með hvítu botnunum og boltamerkinu við ökklakúluna. Þá voru ekki til Adidas eða Nike heldur bara skór frá A-Evrópu í vöruskiptum fyrir fisk og gæruskinn. Svona var hátískan í þá daga. Svo voru þeir allir svo frábærir í íþróttum eins og pabbi þeirra. Ég dáðist að þessum Reykjavíkurstrákum sem voru svo flinkir en sjálfur náði ég aldrei langt í fótbolta enda þótt Gummi hafi skráð mig í knattspyrnufélagið Hörð um leið og ég hafði verið skírður. Ég lék þó einu sinni með í 5. flokki og spilaði á hægra kannti, var fljótur að hlaupa, hvort sem þið trúið því nú eða ekki!

Þegar ég fékk að fara til Reykjavíkur gisti ég alltaf hjá Gumma og Dúddu í Litlagerði 6 og víð lékum okkur í bófahasar í trjálundinum þar sem þessi kirkja stendur nú. Gummi kom alltaf glaður heim úr Víði og Dúdda, glæsileg að vanda með stífstraujaða svuntu að hætti alvöru húsmæðra, sá um að við hefðum nóg að borða og að nóg væri jafnan til af brotakexi sem Gummi fékk í kexverksmiðjunni til að dýfa í dísætt kaffi. Svo var farið á fótboltaleiki og flestir héldu að ég væri einn af strákunum hans Gumma frænda. Ég man við fórum einu sinni á Laugardalsvöllinn og ég man hvað það var flott að fá heita pulsu með sinnepi. Og karlarnir klöppuðu mér á kollinn og sögðu: Er þetta ekki einn af strákunum þínum? Einu sinni var ég í heimsókn og þá kom nágrannakona í kaffi og var lengi að tala utan af því við hana Dúddu hvort hann Gummi hefði nokkuð eignast strák fyrir hjónaband! Og þegar Gummi var með verkstæðið á Sólgötunni og ég smástrákur fékk ég gjarnan að sitja á hefilbekknum hjá honum og oft lengi, eða í það minnsta þangað til hann varð að senda mig upp til mömmu í bleyjuskipti!

Hann var okkur frændfólki sínu einstakur vinur, börnum systkina sinna og fændfólki í sinni ætt, fólkinu hennar Dúddu og ótal öðrum, sem nutu elsku hans. Hann var ekki hávaxinn maður hann Gummi frændi en hann var einn stærsti maður sem við höfum kynnst.

Guðmundur gerðist félagi í Oddfellow reglunni 1949, fyrst í stúkunni Gesti á Ísafirði en síðan í stúkunni Þórsteini í Reykjavík. Honum voru líknarmál afar hugleikin og studdi við bakið á fjölmörgum sem áttu undir högg að sækja í lífinu. Hann flíkaði ekki góðverkum sínum. En hann hjálpaði mörgum. Grétar Guðmundur bróðir minn sem býr í Svíþjóð og sendir ykkur öllum kærar kveðjur, sagði mér að í áratugi hefði Gummi frændi skrifað sér persónulegt bréf um hver jól og oftast látið fylgja bréfinu fallega og nytsama gjöf. Grétar á honum margt að þakka. Í sama streng tekur Gylfi bróðursonur Gumma sem er veikur í dag og gat því ekki fylgt frænda til grafar en sendir ykkur kveðju sína.

Gummi lét sér afar annt um fjölskyldu sína og vini. Hann var einstaklega ættrækinn og gerði sér far um að halda góðum tengslum við ættingja sína sem stóðu utan nánustu fjölskyldu. Guðmundur var listasmiður og eftir að hann hætti störfum í Víði 1988 hélt hann áfram að vinna á verkstæði í bílskúrnum sínum þar sem hann gerði við húsgögn í nokkur ár og var eftirsóttur vegna vandaðra vinnubragða. Þá var Guðmundur á yngri árum frábær íþróttamaður og keppti bæði í knattspyrnu og frjálsum íþróttum.

Nú les ég fyrir ykkukr fagra kveðju sem Högni Þórðarson kom til mín og er frá gömlum félögum Gumma úr fótboltanum. Hún er svohljóðandi:

„Guðmudur LÞ var mikill áhugamaður um íþróttir enda var hann góður knattspyrnumaður og keppnismaður um langt árabil með knattspyrnufélaginu Herði á Ísafirði og ÍBÍ. Keppnisferill hans hófst fyrir síðari heimstyrjöldina og stóð fram yfir 1950. Guðmundur var sóknarmaður og jafnan miðjumaður eða center eins og það heitir á knattspyrnumáli. Hann var jafnan fyrirliði á leikvanginum. Gamlir harðverjar frá Ísafirði sem léku með honum um árabil og eru sumir hér viðstaddir vilja nú þakka honum fyrir einstakt drenglyndi og minnast hans sérstaklega fyrir góðan keppnisanda, marksækni og prúðmennsku, sem alla tíð einkenndi hann.“

Gummi var mikill Ísfirðingur og ræktaði alla tíð tengslin við fjörðinn fagra og fólkið þaðan.

Ég geri nú hlé á máli mínu meðan við syngjum lag og ljóð sem honum var kært: Í faðmi fjalla blárra. Ég bið ykkur að rísa úr sætum og taka undir sönginn í minningu hans.

Í faðmi fjalla blárra eftir Guðmund skólaskáld Guðmundsson.

Ísafjörður á sterk ítök í okkur sem þar erum fædd og uppalin eða eigum þangað ættir að rekja. Staðurinn er einstakleg fagur með sín háu fjöll og lygnan fjörð. Þar er sumarfagurt eins og alls staðar á Íslandi en þar getur jafnframt orðið mikið vetrarríki. Vetrarsnjórinn hefur löngum dregið Ísfirðinga til fjalla og státar bærinn af mörgum góðum köppum í skíðaíþróttinni í gegnum árin. Félagslíf var þar með miklum blóma og er reyndar enn, menningarlíf öflugt og böndin sterk á meðal fólksins. Brottfluttir Ísfirðingar halda gjarnan hópinn hér syðra og hittast reglulega. Gummi kom á samkomur Ísfirðinga meðan heilsan leyfði en hin síðari árin var hann svo hamlaður vegna slits og verkja í baki að hann átti erfitt með að sitja lengi. En hugurinn var alltaf með hvar sem hann vissi af Ísfirðingum. Og alltaf var viðkvæði Ísfirðinga það sama um frænda: Hann er alltaf eins og unglingur í útliti! Já, hann var alla tíð unglegur, yst sem innst.

Svo var hann mikill hugmaður, áhugasamur og alveg friðlaus ef eitthvert verkefni var í uppsiglingu. Hann var vakinn og sofinn yfir strákunum sínum alla tíð, lagði þeim lið við húsbyggingar og reyndar allt sem þeir tóku sér fyrir hendur. Hugur hans var jafnan bundinn við velferð þeirra og ættmenna sinna allra. Þau hjónin stóðu þétt saman og studdu við strákana með einstökum hætti, tryggðu velferð þeirra að svo miklu leyti sem foreldrum er það unnt og voru þeim alla tíð hollir og góðir ráðgjafar. Á efri árum með staf í hönd fór hann og skoðaði nýjar framkvæmdir hjá strákunum og stýrði verki ef hann kom því við. Ef barnabörnin höfðu ekki látið í sér heyra um tíma þá hringdi hann til að spyrja hvernig gengi.

Svo var eitt í fari hans sem var mjög ríkjandi og það var að hann talaði ekki illa um aðra. Einn strákanna rifjar það upp að hafa lent í því að verktakar sem unnu fyrir hann í húsbyggingu reyndust vera hinir verstu skúrkar. Gummi frændi trúði því nú varla og talaði við þá og kom málum í lag og sagði við soninn bæði fyrir og eftir fundinn með þeim: Þetta eru ágætis karlar!

Margs er að minnast og þegar ég sat með fjölskyldunni þá var bjart yfir minningunum og slegið á létta strengi. Strákarnir brosa að því hve fylginn sér hann var. Svo var hann nýtinn eins og margra er háttur af hans kynslóð og hirti allt sem gat hugsanlega komið að notum síðar. Þá rifja þau upp hvernig hann bjargaði sér í allskonar aðstæðum eins og til að mynda þegar hann fór með Guðmundi, nafna sínum, eiganda Víðis á húsgagnasýningu í A-Þýskalandi. Þar voru þeir tveir og nutu ferðarinnar, annar blindur og báðir mállausir – í það minnsta á Þýska tungu – en Gummi kunni þó eitthvert hrafl í ensku!

Gummi þekkti ekki vandamál. Fyrir honum voru bara til úrlausnarnefni. „Láttu mig um það“, sagði hann gjarnan. Hann var svo greiðvikinn að hann gat yfirleitt varla hamið sig.

Ræktarsemi hans var einstök eins og fyrr var getið. Fyrir nokkrum misserum hringdi hann í mig og sagði: „Öddi, geturðu fundið fyrir mig gröf systur hans afa þíns sem hún mamma þín heitir eftir? Hún lést í spænsku veikinni 1918.“ Og ég fór á stjá og fann gröfina í Hólavallagarði við Suðurgötu. Skömmu síða var Gummi frændi búinn að smíða fallegan kross og láta steypa veglega málmplötu með nafni hennar til að setja á leiðið. Við stóðum svo með honum í vetrarsól 11. febrúar 2006, nokkur ættmenni hans, þar sem hann studdi sig boginn við staf, með tár á kinn, þakkaði forsjóninni fyrir gengin ættmenni og þessa föðursystur sína, sem lést barnlaus í Reykjavík 33 ára, þremur árum áður en hann fæddist. Og aldrei fór hann vestur að hann hefði ekki með sér málningu og pensil til að fegra leiði foreldra sinna og ættingja. Og marga blómvendina lagði hann á leiði þeirra.

Mér þykir dálítið sérstakt að standa í þessum sporum og jarðsyngja móðurbróður minn einmitt í dag því þennan dag, 9. júlí, hefði faðir minn, Jón Örnólfur Bárðarson, orðið níræður hefði hann lifað, en hann lést fyrir 19 árum 71 árs að aldri. Pabba og Gumma var alla tíð vel til vina.

Gummi frændi var einstakur maður. En hann var auðvitað ekki gallalaus fremur en við, enda erum við öll breyskar manneskjur, en ég leyfi mér að fullyrða að hann var einstaklega vel gerður einstaklingur. Og ég skal rökræða við hvern sem er um það mál og leggja æru mína að veði um það að Gummi hafi verið frábær manneskja. Hann lifði björtu og fögru lífi. Hann vissi að hverju stefndi og var búinn að undirbúa útför sína, velja prest, sálma og tónlist á undan athöfninni. Hann skrifaði skýrt og greinilega að spila skyldi lagið: „Ég bið að heilsa“ áður en presturinn gengi inn. Við höfum farið að óskum hans í öllu hvað þessa athöfn varðar. Hann hafði yndi af tónlist og vildi gjarnan að leikið yrði sem útspil lagið, My Way. Lagið þótti honum svo fagurt. Hann var lífsglaður maður og hafði mjög sterkan lífsvilja. Hann elskaði sitt fólk og elskaði lífið, var hamingjusamur og þakklátur. Hannn þekkti sannindi helgrar bókar þar sem segir að hinn þakkláta skorti aldrei neitt. Dag hvern er hann horfði yfir nýju íbúðina sína og útsýnið úr stofunni, þakkaði hann fyrir gæfu þeirra hjóna. Hann var ástfanginn maður alla tíð. Dúdda geymir lítinn miða sem hann skrifaði á og setti á eldhúsborðið: „Guðrún Þórðardóttir, stórfrú! Velkomin í morgunkaffið.“ Og undir kveðjunni stóðu þessi gamansömu orð: „Gamli maðurinn GLÞG“.

Já, líf hans Gumma var einhvern veginn alltaf í réttum skorðum.

Það er nú einu sinni hlutverk okkar að lifa í réttu samhengi. Hin helga bók, Biblían, hefst á sköpunarsögunni, undursamlegu ljóði – Nota Bene: ekki líffræði eða vísindakenningu – heldur ljóði um hið stóra samhengi, þar sem öllu er raðað í réttar skorður, gefið nafn, eins og vísindamaðurinn gerir jafnan í störfum sínum, kemur skipulagi á óreiðuna, gerir kosmos úr kaos. Líf Gumma frænda var í réttu samhengi, kosmískt líf, lífstjald hans var vel hælað niður, stögin strekkt og tjalddúkurinn hvítur og hreinn.

Hann átti rætur í Sólgötu á Ísafirði sem ber nafn af því þegar sólin nær niður fyrir kirkjuna og kirkjugarðinn á Eyrinni 25. janúar ár hvert eftir 3 mánaða fjarveru. Hvar sem Gummi fór var sólbjart. Duftker hans verður væntanlega jarðsett í nýjum duftreiti, Sóllandi, í Fossvogi, sem tekinn verður í notkun á næsta ári. Þar verður hans minnst um ókomin ár. En í huga okkar allra lifir hann og í von kristinnar trúar á hann nýja tilvist í himni Guðs án þrauta og þjáningar með ástvinum sínum sem áður kvöddu þessa jarðvist.

Við sem hér kveðjum hann og honum unnu, munum hann sem fagran vitnisburð um gott líf. Hann var okkur ljós í heimi.

Ég hóf þessi minningarorð á orðum Jesú: „Ég er ljós heimsins. Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins.“

Og Jesús hafði fleira að segja um ljósið, til að mynda þessi orð – og takið nú eftir – orð um okkur:

„Þér eruð ljós heimsins. [. . . ] Þannig lýsi ljós yðar meðal mannanna að þeir sjái góð verk yðar og vegsami föður yðar sem er á himnum. (Jóh 5)

Líf Guðmundar er okkur öllum hvatning um að lifa í anda þessara orða, að láta gott af okkur leiða og reynast okkar nánustu fjölskyldu, samferðafólkinu, þessari þjóð og þessu lífi sem allra best. Þannnig heiðrum við minningu hans best.

Við kveðjum hann með djúpri virðingu og þökk. Blessuð sé minning Guðmundar Lúðvíks Þorsteins Guðmundssonar – og Guð blessi þig. Amen.

Dýrð sé Guði, föður og syni og heilögum anda. Svo sem var í upphafi er enn og verður um aldir alda. Amen.

- – -

Ritningarlestrar við athöfnin:

Davíðssálmur 1.1-3:

1Sæll er sá sem eigi fer að ráðum óguðlegra,
eigi gengur götur syndara
og eigi situr meðal háðgjarnra
2heldur hefur yndi af leiðsögn Drottins
og hugleiðir lögmál hans dag og nótt.
3Hann er sem tré gróðursett hjá lindum,
það ber ávöxt sinn á réttum tíma
og blöð þess visna ekki.
Allt, sem hann gerir, lánast honum.

Guðspjallið: Markús 16.1-6

1Þá er hvíldardagurinn var liðinn keyptu þær María Magdalena, María móðir Jakobs og Salóme ilmsmyrsl til að fara og smyrja hann. 2Og mjög árla hinn fyrsta dag vikunnar, um sólarupprás, koma þær að gröfinni. 3Þær sögðu sín á milli: „Hver mun velta fyrir okkur steininum frá grafarmunnanum?“ 4En þegar þær líta upp sjá þær að steininum hafði verið velt frá en hann var mjög stór. 5Þær stíga inn í gröfina og sjá ungan mann sitja hægra megin, klæddan hvítri skikkju, og þær skelfdust.
6En hann sagði við þær: „Skelfist eigi. Þér leitið að Jesú frá Nasaret, hinum krossfesta. Hann er upp risinn, hann er ekki hér. Sjáið þarna staðinn þar sem þeir lögðu hann.

Nánari upplýsingar um ætt og uppruna eins og þær birtust í Morgunblaðinu, útfarardaginn 9. júlí 2008:

Guðmundur Lúðvík Þorsteinn Guðmundsson fæddist í Hnífsdal 4. desember 1921. Hann lést á hjartadeild Landspítala 24. júní síðastliðinn. Foreldrar hans voru Guðmundur Halldórsson, sjómaður og fiskmatsmaður, f. á Eyri við Ísafjörð 6. apríl 1891, d. 15. júlí 1983 og Guðbjörg Margrét Friðriksdóttir, húsmóðir, f. á Dvergasteini í Álftafirði, Súðavíkurhreppi, 16. nóvember 1896, d. 10. júlí 1945. Systkini Guðmundar eru Friðrik Lúðvík, f. 26. júlí 1917, d. 24. nóvember 1998, Jóhannes, f. 18. júlí 1920, d. 9. desember 1920, Salóme Margrét, f. 1. ágúst 1923, Guðrún, f. 1. nóvember 1930, d. 15. janúar 2005. Þórdís Halla, f. 24. febrúar 1934, d. 25. ágúst 1934.

Eiginkona Guðmundar er Guðrún Þórðardóttir, húsmóðir f. á Stokkseyri 29. ágúst 1922. Þau giftu sig 16. nóvember 1946 og bjuggu fyrstu árin á Ísafirði en í Reykjavík frá 1953. Foreldrar Guðrúnar voru Þórður Jónsson, bókhaldari í Reykjavík, f. 16. apríl 1886, d. 28. september 1959 og Málfríður Halldórsdóttir, f. 8. ágúst 1889, d. 7. nóvember 1933. Synir Guðmundar og Guðrúnar eru

1) Gunnar Helgi yfirlæknir, f. 27. júlí 1947, kvæntur Ragnheiði Narfadóttur hjúkrunardeildarstjóra, f. 10. október 1948. Synir þeirra eru a) Guðmundur, f. 1971, sambýliskona hans er Erna Guðlaugsdóttir. Dóttir Guðmundar og Lovísu Rutar Ólafsdóttur er Magdalena, f. 2000 b) Gunnar Narfi, f. 1977, sambýliskona hans er Lóa Ingvarsdóttir, sonur þeirra er Ingvar Dagur, f. 2006.

2) Björn framhaldsskólakennari, f. 20. ágúst 1955, kvæntur Margréti Héðinsdóttur, hjúkrunarfræðingi, f. 13. janúar 1957. Börn þeirra eru a) Héðinn, f. 1975, sambýliskona hans er Fanney Kristjánsdóttir. Sonur Héðins og Guðrúnar Huldar Kristinsdóttur er Kristinn, f. 1996. Sonur Héðins og Maríu Vilborgar Ragnarsdóttur er Haraldur Hjalti, f. 2002 b) Guðrún, f. 1980, gift Stefan Otte c) Helgi, f. 1990.

3) Guðmundur Þórður verkefnisstjóri, f. 23. desember 1960, sambýliskona hans er Fjóla Ósland Hermannsdóttir fatahönnuður, f. 17. september 1969. Þau eiga dótturina Júlíu Ósland, f. 2007. Áður var Guðmundur Þórður kvæntur Helgu Björgu Hermannsdóttur. Þau skildu. Þeirra synir eru a) Hermann, f. 1990 b) Guðmundur Lúðvík, f. 1992 c) Arnar Gunnar, f. 1996.

Guðmundur flutti 6 ára gamall með foreldrum sínum og systkinum frá Hnífsdal til Ísafjarðar árið 1927. Hann gekk í Barnaskóla Ísafjarðar og síðar Gagnfræðaskólann, vinnudeild. Hann hóf nám í húsgagnasmíði 1939 á Akureyri en nam síðan á Ísafirði og í Reykjavík þaðan sem hann lauk sveinsprófi við Iðnskólann í Reykjavík 1944. Hann hlaut meistararéttindi í húsgagnasmíði 1948. Guðmundur stofnaði húsgagnasmíðaverkstæði að Sólgötu 8 í kjallara húss sem fjölskyldan hafði byggt saman. Hann flutti til Reykjavíkur 1953 ásamt eiginkonu og syni og hóf störf sem verkstjóri í Trésmiðjunni Víði þar sem hann vann til ársins 1988, lengst af sem verslunarstjóri.

Guðmundur gerðist félagi í Oddfellow reglunni 1949, fyrst í stúkunni Gesti á Ísafirði en síðan í stúkunni Þórsteini í Reykjavík. Honum voru líknarmál afar hugleikin og studdi við bakið á fjölmörgum sem áttu undir högg að sækja í lífinu. Hann lét sér afar annt um fjölskyldu sína og vini. Hann var einstaklega ættrækinn og gerði sér far um að halda góðum tengslum við ættingja sína sem stóðu utan nánustu fjölskyldu. Guðmundur var listasmiður og eftir að hann hætti störfum í Víði 1988 hélt hann áfram að vinna á verkstæði í bílskúrnum sínum þar sem hann gerði við húsgögn í nokkur ár og var eftirsóttur vegna vandaðra vinnubragða. Þá var Guðmundur á yngri árum frábær íþróttamaður og keppti bæði í knattspyrnu og frjálsum íþróttum.

Útför Guðmundar verður frá Bústaðakirkju í dag og hefst athöfnin kl. 13.