örnbárður.annáll.is

Hann var alla tíð mjög lifandi maður, lífsglaður og virkur í hverju verki. Á gamals aldri bloggaði hann, eins og það heitir þegar menn rita pistla á Veraldarvefnum . . .

Úr minningarorðunum sem hægt er að lesa hér að neðan. Svo er einnig hægt að hlusta á hljóðupptöku með því að nota hnappaborðið sem birtist hér á eftir.

Líkræða
Kristján Jóhannes Þorkelsson
vélstjóri
1917-2007
Boðahlein – Hrafnistu Hafnarfirði
Útför frá Kópavogskirkju
miðvikudaginn 28.nóvember kl. 15

„Verið ávallt glöð í Drottni. Ég segi aftur: Verið glöð. 5Ljúflyndi ykkar verði kunnugt öllum mönnum. Drottinn er í nánd. 6Verið ekki hugsjúk um neitt heldur gerið í öllum hlutum óskir ykkar kunnar Guði með bæn og beiðni og þakkargjörð. 7Og friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, mun varðveita hjörtu ykkar og hugsanir ykkar í Kristi Jesú.“ (Fil 4.4-7)

Postulinn Páll hvetur trúsystkin sín til að sýna gleði í verki og að gleðjast yfir því fyrst og síðast að Drottinn er í nánd. Honum var endurkoma Drottins hugleikin og sá hana fyrir sér á næsta leyti.

Við kveðjum látinn ástvin í síðustu viku kirkjuársins þegar íhugunarefni kirkjunnar er dómur Guðs og hinir hinstu tímar. Aðventan hefst svo næsta sunnudag og þá íhugar kirkjan innreið Jesú í Jerúsalem og komu Krists í þenna heim sem jólin snúast um. Og Kristur kemur aftur til að dæma lifendur og dauða, segir í trúarjátningunni. Er það kvíðaefni, að hans sé að vænta? Eða er það tilhlökkunarefni? Postulinn hlakkaði til endalokanna og hvatti fólk til að vera glatt. Já, við megum gleðjast yfir því að tilheyra Drottni, að fá að lifa í samfélagi við hann og að lokum að fá að deyja í hans nafni og undir hans vernd og í skjóli elsku hans. Kristinn maður sem skilur inntak fagnaðarerindisins þarf ekkert að óttast ef hann á trú á Krist. Verið glöð! segir postulinn. Já, verum glöð á sorgardegi því hér kveðjum við góðan mann sem átti góða ævi. Útför er ekki bara sorgarathöfn. Hún getur líka verið þakkarhátíð eins og nú. Verið glöð!

Hann var alla tíð mjög lifandi maður, lífsglaður og virkur í hverju verki. Á gamals aldri bloggaði hann, eins og það heitir þegar menn rita pistla á Veraldarvefnum. Hann naut reyndar aðstoðar dóttur sinnar við þá iðju. Hann kynnir sjálfan sig þar með þessum orðum:

„Ég heiti Kristján Jóhannes Þorkelsson og er fæddur á Siglufirði árið 1917. Ég ólst upp í Ysta bæjarhúsinu á Siglufirði hjá afa mínum og ömmu. Jón á Ysta bæ átti heima þar og afi minn og amma, Kristján Jóhannesson og Hansína Finnsdóttir (dóttir Galdra Finns), leigðu íbúð áloftinu hjá honum. Ég er sonur hjónanna Þorkels Kristins Sigurðssonar Svarfdal, f. á Heiðarsstöðum í Svarfaðardal [. . . ] og Jóhönnu Guðríðar Kristjánsdóttur, f. í Aðalvík (N-Ís.) [. . . ] Við vorum þrettán systkinin og ég var þriðji í röðinni.“

Siglufjörður var skemmtilegur bær að alast upp í og krafturinn og fjörið efldist þegar síldin kom og breytti öllu, ekki bara fyrir Siglfirðinga heldur landsmenn alla.

Kristján heillaðist snemma að vélum og ungur var hann orðinn vélgæslumaður, sá um að keyra „Bío-mótorinn“ og hafði 50 aura á tímann. Þegar hann hafði ítrekað beðið um kauphækkun og ekki fengið tók hann til sinna ráða og drap á mótornum í miðri sýningu og fékk auðvitað sitt fram.

Að lokinni hefðbundinni skólagöngu vann hann hjá Síldarverksmiðjunni á Siglufirði. Hann tók Meira Mótorvélstjórapróf í Reykjavík 1945 og lauk sveinsprófi í vélvirkjun 1956 en var þá búinn að starfa við þá iðn í mörg ár.

Kristján ritar á vefsíðu sinni:
„Árið 1940 þegar ég var 23 ára hitti ég konuna mína, Rannveigu Kristjánsdóttur. Hún var í síldinni á Siglufirði með mömmu sinni, Guðbjörgu Lovísu Kristjánsdóttur,og bjuggu þær í Ísfirðingabragga. Þær voru síldarstúlkur og unnu á síldarplaninu. Ég kynntist Rannveigu upphaflega á kaffihúsi. Ég var að spila á trommurnar og hafði borð fyrir framan þar sem hljómsveitin var. Þar gat ég keypt Vallas á borðið og hún kom og settist og fékk sér drykk. Við hittumst oft eftir það um sumarið og það þróuðust með okkkur nánari kynni.“

Já, svo ritar hann sjálfur um það þegar ástin vitjaði hans. Rannveig var fæddi í Bolungavík árið 1921 en hún lést í júlí 2006.

Börn þeirra urðu sex talsins.
1) Jóhanna Maggý, sjúkraliði, var elst, f.1941 en hún lést árið 2002. Eftirlifandi maður hennar er Bárður Halldórsson,húsgagnabólstrari. Þau eignuðust 3 syni.
2) Guðbjörg, tækniteiknari, f. 1946, d, 2002. Eftirlifandi maður hennar er Grétar Sveinsson, húsasmiðameistari og vélstjóri. Þau eignuðust 3 börn.
3) Kristján, pípulagningameistari, f, 1950, kvæntur Áslaugu Gísladóttur. Kritján á einn son með Sesselju Ólafsdóttur.
4) Brynhildur, hárgreiðslumeistari, f. 1955, gift Stefáni Sigurðssyni. Þau eiga 3 börn.
5) Auður leikskólakennari, f. 1959, gift Roger Olofsson smiði. Auður var áður gift Sigurði Rúnari Jónssyni pípulagningameistara og eru börn þeirra 5 talsins.
6) Alfa, bókasafnsfræðingur, f. 1962, gift Sigmari Þormar félagsfræðingi. Þau eiga 3 börn.

Barnabörnin eru 18.

Hann var alla tíð mjög barngóður og barnabörnin löðuðust að afa sem jafnan var í góðu skapi og til í að leika og skemmta sér með þeim.

Kristján var til 1949 vélstjóri við Síldarverksmiðjur ríkisins á Siglufirði, síðan verksmiðjustjóri í Stykkishólmi og síðar á Reyðarfirði. En síðustu árin starfaði hann sem umsjónarmaður vatnsveitu og hitaveitu Kópavogsbæjar og eftir sameiningu veitunnar við Hitaveitu Reykjavíkur varð hann starfsmaður þar. Kristján var virkur í öflugu tónlistarlífi Siglufjarðar og í Stykkishólmi. Hann söng í Karlakórnum Vísi og lék á trommur og saxófón. Fyrir margt löngu gerði hann hlé á hljóðfæraleik á dansleikjum en tók upp þráðinn á ný á fullorðinsárum. Hann lék í Das-bandinu sem svo er kallað en sú hljómsveit lék fyrir dansi hvern föstudag á Das.

Ólafur Haukur Árnason, vinur Kristjáns frá bernskudögum þeirra á Siglufirði sagði mér margt fallegt um vin sinn,meðal annars þetta:

Hann var yndæll drengur, hjálpsamur, notalegur verkstjóri á vinnustað. Á milli okkar hjóna, mín og Bjargar og þeirra Kristjáns og Rannveigar var góð vinátta.
Hann var notalegur maður. Við ferðuðumst mikið saman. Ungur var hann góður skíðamaður og fær í skíðastökki. Hann var snillingur í höndum, segir Ólafur og bætir svo við kíminn, en ég klaufi. Ef eitthvað var að bílnum okkar hjóna þá komum við bara við hjá Kristjáni og hann gerði við hann á augabragði. Hann var listfengur og fór til að mynda á námskeið í silfursmíði á gamals aldri og smíðaði fallegan kross með steini í sem hann gaf konu minni í afmælisgjöf og hún ber við hátíðleg tækifæri. Hann var í senn glaðlyndur og góðlyndur maður.

Já, þannig hljóðar fögur lýsing vinar. Allt ber það að sama brunni. Börnin tala um glaðlyndi pabba, barngæsku, þátttöku hans í heimilisstörfum og uppeldi. Í þeim efnum var hann langt á undan sinni samtíð. Hann kenndi þeim bænir og signdi þau fyrir svefninn, oftast með orðunum: Guð geymi þig. Hann kenndi þeim vinnusemi, heiðarleika og dugnað. Þau hjónin hvöttu börnin til náms og framfara á mörgum sviðum. Hann var hlýr og góður maður, glaðlyndur og hjálpsamur. Börnin minnast þess hversu fús hann var ætíð til að keyra þau í skólann og til tómstundastarfa. Hann stóð ætíð fyrir sínu var hundrað prósent maður, segja þau. Hann hafði gott skopskyn og reyndi jafnan að gera gott úr öllu og kunni vel að lempa fólk. Sá eiginleiki kom sér jafnan vel á vinnustað.

Síðustu árin bjuggu þau hjón í húsi við Das í Hafnarfirði og nutu þar góðra daga. Eftir að Rannveig lést flutti hann inn á Das-heimilið. Þar leið honum vel. Hann var þakklátur fyrir allt sem hann naut þar. Hann fór til Danmerkur sumarið 2006 og dvaldi þar í sumarhúsi Kristjáns sonar síns. Ferðin var honum mikið ánægjuefni.

„Margs er að minnast, margt er hér að þakka“, segir í sálminum (Sb. 271.2) Kristján er kvaddur af þakklátu fólki. Og svo eru það þau sem ekki gátu verið með okkur í dag en senda kveðjur sínar: Roger eiginmaður Auðar í Svíþjóð og börn hennar erlendis, þau Eydís Helga, Þröstur, Kristín og Sunna María senda ykkur kveðju sína. Einnig biður Kristín Magnúsdóttir frá Bolungarvík um góða kveðju til fjölskyldunnar.

Komið er að leiðarlokum. Við þökkum Guði fyrir góðan dreng sem nú er horfinn eftir góða ævi.

Verið glöð! segir postulinn og Jesús mælir sjálfur í riti Jóhannesar guðspjallamanns í guðspjalli þessarar viku: „Sannlega, sannlega segi ég yður: Sá sem heyrir orð mitt og trúir þeim, sem sendi mig, hefur eilíft líf og kemur ekki til dóms, heldur er hann stiginn yfir frá dauðanum til lífsins.“

Í þessu er gleðin fólgin, að vera Guðs barn og fá að lifa og deyja sem barn hans og fá að kveðja ástvini sína í trausti til fyrirheita Guðs.

Já, við höfum margt að þakka fyrir.

Guð blessi ykkur, ástvini hans, og leiði ykkur um lífsins veg í trú,von og kærleika.

Blessuð sé minning Kristjáns Jóhannesar Þorkelssonar. Amen.